Blog

Blog, Prawo karne / 12.11.2018

W związku z licznymi pytaniami dotyczącymi sposobów zaskarżania wyroków, bądź też możliwościami działania w postępowaniu wykonawczym (po uprawomocnieniu się wyroku) spróbuje przybliżyć Państwu tą problematykę. I Kodeks postępowania karnego 1. Wyrok Sądu I instancji (nieprawomocny): Kodeks postępowania karnego przewiduje 4 tryby postępowania: postępowanie zwyczajne, postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego, postępowanie nakazowe oraz postępowanie przyspieszone. a) postępowanie zwyczajne. W toku postępowania zwyczajnego sąd orzeka wyrokiem. Wyrok ten jest ogłaszany ustnie. Oskarżonemu przysługuje prawo do wniesienia wniosku o pisemne uzasadnienie tego wyroku w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku do sądu, który wydał wyrok. Wniosek o uzasadnienie wyroku należy sporządzić według następującego wzoru: Miejscowość, dnia ………… 20….. roku Sąd Rejonowy/Sąd Okręgowy adres Dane oskarżonego Sygnatura akt Wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia Działając w imieniu własnym na podstawie art. 422 § 1 i 2 k.p.k. wnoszę o: 1. sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku wydanego w dniu ……….. 20….roku przez Sąd……. w sprawie o sygn. akt……… (w całości – gdy nie zgadzamy się z całym wyrokiem; w części dotyczącej czynu……. – w przypadku gdy nie zgadzamy się z wyrokiem w zakresie skazania za dany czyn, a w pozostałym zakresie zgadzamy się z wyrokiem; w części dotyczącej orzeczenia o karze lub/i środkach karnych – w przypadku gdy nie kwestionujemy winy, ale nie zgadzamy się z karą lub/i środkiem karnym); 2. doręczenie na adres oskarżonego odpisu w/w wyroku wraz z uzasadnieniem. Podpis oskarżonego W przypadku otrzymania żądanego wyroku wraz z uzasadnieniem proszę pamiętać, iż w postępowaniu karnym termin do wniesienia apelacji wynosi 14 dni od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. b) postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego. W toku postępowania w sprawach z oskarżenia prywatnego w zakresie zaskarżania wyroków stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym. c) postępowanie nakazowe. Sąd na posiedzeniu bez udziału oskarżonego może wydać wyrok w sytuacjach przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Oskarżony, który nie zgadza się z wyrokiem nakazowym, powinien w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wyroku wnieść sprzeciw do sądu, który wydał wyrok według następującego wzoru: Miejscowość, dnia ………… 20….. roku Sąd Rejonowy adres Dane oskarżonego Sygnatura akt SPRZECIW od wyroku nakazowego Działając w imieniu własnym na podstawie art. 506 § 1 k.p.k. wnoszę sprzeciw od: wyroku nakazowego wydanego przez Sąd ……….. w dniu …….. 20…… roku w sprawie prowadzonej pod sygn. akt ……… Podpis oskarżonego Po wniesieniu sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. d) postępowanie przyspieszone. wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienie wyroku składa się ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia, lub na piśmie w terminie 3 dni od daty doręczenia wyroku. Termin do wniesienia apelacji wynosi 7 dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. Z uwagi na rygory występujące w postępowaniu przyśpieszonym, by rozprawa była rozpoznawana w trybie zwyczajnym należy zgłosić wniosek dowodowy np. o przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która miałaby istotne informacje dotyczące przedmiotowej sprawy. Przypominam, iż samodzielne prowadzenie obrony w sprawach karnych może doprowadzić do sytuacji, w której adwokat nie będzie w stanie pomóc, albo znacznie ograniczy się jego pole manewru, w przypadku jego zgłoszenia do sprawy w charakterze obrońcy oskarżonego. Dlatego też, proszę zawsze korzystać z pomocy adwokata w toku postępowania karnego już na etapie postępowania przygotowawczego, czy to w formie konsultacji prawnych, czy też jako obrońcy. 2. Wyrok prawomocny. W przypadku, gdy wyrok skazujący staje się prawomocny, to wobec skazanego można orzec następujące kary lub/i środki karne (w zależności od popełnionego przestępstwa). Karami przewidzianymi w Kodeksie karnym są: a) grzywna (co do zasady ilość stawek dziennych wynosi od 10 do 540, zaś wysokość stawki dziennej to kwota od 10 złotych do 2000 złotych); b) ograniczenie wolności (trwa od miesiąca do 2 lat i wymierzana jest w miesiącach i latach); c) pozbawienie wolności (trwa od miesiąca do 15 lat i wymierzana jest w miesiącach i latach); d) 25 lat pozbawienia wolności; e) dożywotnie pozbawienie wolności. Środkami karnymi przewidzianymi w Kodeksie karnym są: a) pozbawienie praw publicznych (od 1 roku do 10 lat); b) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności gospodarczej (od 1 roku do 15 lat); c) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowywaniem. leczeniem, edukacją małoletnich lub opieką nad nimi (od 1 roku do 15 lat); d) zakaz przebywania w określonych miejscach, środowiskach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu (od 1 roku do 15 lat); e) zakaz wstępu na imprezę masową (od 2 lat do 6 lat); f) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych (od 1 roku do 10 lat); g) nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym; h) zakaz prowadzenia pojazdów (od 1 roku do 15 lat, jednakże w przypadku skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jeżeli był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia na okres nie krótszy niż 3 lata, możliwe jest również orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów); i) świadczenie pieniężne (w wysokości do 60.000 złotych); j) podanie wyroku do publicznej wiadomości. 3. Środki związane z poddaniem sprawcy próbie po wydaniu prawomocnego orzeczenia. a) Warunkowe przedterminowe zwolnienie. Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary pozbawienia wolności tylko wtedy,...

Blog / 25.10.2018

Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka spoczywa na rodzicach, którzy zobowiązani są dostarczyć mu środków utrzymania. Kwestie związane z prawem alimentacyjnym reguluje Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Czasem jednak przepisy wydają się nam zawiłe i niezrozumiałe. Jak napisać pozew alimentacyjny, jak wygląda sprawa o alimenty, jak ściągnąć alimenty na dziecko? Poniżej kilka przydatnych informacji.

Blog, Prawo cywilne / 23.08.2018

Pierwszym krokiem na drodze dostosowania swojej firmy do obowiązujących przepisów w zakresie ochrony danych osobowych jest przeprowadzenie odpowiedniej analizy dot. przetwarzania danych osobowych w przedsiębiorstwie, w ramach której każdy przedsiębiorca zinwentaryzuje posiadane zasoby danych osobowych, ustali podstawy prawne przetwarzania oraz dokona oceny ryzyka z tym związanego. Inwentaryzacja danych osobowych W ramach kroku pierwszego każdy przedsiębiorca musi odpowiedzieć sobie na pytanie czy przetwarza dane osobowe? Należy w pierwszej kolejności ustalić wszystkie procesy, w których każda firma przetwarzana dane osobowe osób fizycznych oraz przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej. Zapewne większość z przedsiębiorców przetwarza dane osobowe w przynajmniej w jednej ze wskazanych poniżej sytuacji -   zatrudniania pracowników, zbierania danych klientów do zamówień, zbierania danych kontaktowych/ klientów w celach marketingowych, tworzenia bazy danych dostawców surowców, zamieszczania zdjęć klientów i pracowników na fanpage firmy, monitoringu terenu firmy, identyfikowania za pomocą systemu gps położenia samochodu firmowego (i pracownika). Podana wyżej lista nie ma w żadnym wypadku charakteru zamkniętego a jednie przykładowy. Wszędzie tam gdzie są m.in. zbierane, utrwalane, organizowane, porządkowane, przechowywane, pobierane, przeglądane, wykorzystywane, ujawniane lub niszczone (tak niszczone także) dane osobowe dochodzi do procesu przetwarzania danych osobowych. Najłatwiej będzie zinwentaryzować posiadane zasoby danych osobowych poprzez podzielenie konkretnych osób fizycznych wedle łączącego je z przedsiębiorstwem stosunku prawnego lub faktycznego. W ten sposób zapewne każdemu przedsiębiorcy uda się ustalić, że przetwarza dane osobowe swoich pracowników, klientów i kontrahentów. Procesy przetwarzanie danych osobowych powinny być takie same dla każdej z powyżej wymienionych grup. I tak np. dane osobowe pracowników przedsiębiorcy przetwarzają w procesie zatrudniania, dokonywania rozliczeń z tytułu pracy w US  i ZUS, a także czasem w związku z świadczeniami socjalnymi (np. dofinansowanie urlopu). Gdy już zostaną ustalone procesy przetwarzania danych osobowych w przedsiębiorstwie to w dalszej kolejności należy ustalić za pomocą jakich narzędzi technicznych te dane są przetwarzane. Poprzez narzędzia służące do przetwarzania danych osobowych należy rozumieć wszystko to co służy fizycznie do dokonywania czynności na posiadanych przez nas zbiorach danych. Jak przykład procesów przetwarzania danych osobowych przy użyciu różnych narzędzi można podać przykład ręcznego wypisywania faktury VAT za wykonane usługi oraz wystawiania faktury użyciu specjalistycznego programu do którego należy zalogować się za pośrednictwem strony internetowej. Identyfikacja procesów przetwarzania danych osobowych oraz narzędzi do tego wykorzystywanych pozwoli na dokonanie pełnej inwentaryzacji zasobów danych osobowych. Ustalenie podstaw prawnych przetwarzania Po zinwentaryzowaniu posiadanych zasobów należy przystąpić do ustalenia podstawy prawnej przetwarzania posiadanych danych. Etap ten nie powinien nastręczyć wielu trudności. Zgodnie z art. 6 ust. 1. RODO Przetwarzanie jest zgodne z prawem m.in. gdy osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na to zgodę, przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy, przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Polecam zapoznać się z całym art. 6 RODO. Dla każdego procesu przetwarzania danych osobowych w firmie musi istniej podstawa prawna albo inaczej – prawne uzasadnienie przetwarzania. Celem wdrożenia RODO w przedsiębiorstwie należy ustalić czy dla zidentyfikowanych w firmie operacji na danych osobowych można dopasować podstawę prawną. Dla celów przedmiotowego artykułu – czyli opisania procesu ustalenia podstaw prawnych przetwarzania - skorzystam jednie z pierwszych trzech najbardziej popularnych podstaw prawnych podam do nich przykłady.   Zgoda buduje...

Blog, Prawo pracy / 20.06.2018

Pracodawcy często mają wątpliwości, czy zapomogi, wczasy pod gruszą i inne świadczenia należne pracownikom z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych podlegają zajęciu komorniczemu. Często pojawia się pytanie, czy takie należności należy traktować jak wynagrodzenie za pracę i ustalać kwotę wolną od potrącenia. Na podstawie art. 881 §2 kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 871 §1 pkt 1, 2 i 3 kodeksy pracy wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, a w razie egzekwowania alimentów 75% tego minimalnego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 881 §3  kodeksu postępowania cywilnego komornik wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał dłużnikowi poza częścią wolną od zajęcia żadnego wynagrodzenia, lecz  przekazywał zajęte wynagrodzenie bezpośrednio wierzycielowi egzekwującemu. Składnikami wynagrodzenia za pracę wszystkie świadczenia pracownicze ściśle powiązane ze stosunkiem pracy, czyli będące wynikiem świadczonej przez pracownika pracy, a to  wynagrodzenie zasadnicze, premie, nagrody i inne świadczenia uzależnione od rodzaju, charakteru i wyników świadczonej pracy. Świadczenia socjalne z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie zależą od wyników czy rodzaju świadczonej przez pracownika pracy. Podstawowym warunkiem przyznania pracownikowi takich właśnie świadczeń jest spełnienie kryteriów socjalnych określonych w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a świadczenia te stanowią pomoc socjalną. W związku z tym przepisy o egzekucji z wynagrodzenia za pracę nie mają zastosowania do pomocy socjalnej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Nie oznacza to jednak, że komornik w ogóle nie może przeprowadzić egzekucji ze świadczeń przyznawanych pracownikom z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.  Tytułem do zajęcia świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych jest zajęcie komornicze, którego podstawę prawną stanowi art. 895 i następne kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten dotyczy egzekucji z innych wierzytelności niż wynagrodzenie za pracę, w tym m.in. świadczeń socjalnych przyznawanych pracownikom i innym osobom uprawnionym. Na podstawie tych samych przepisów może być prowadzona egzekucja wierzytelności przysługującej pracownikowi,  a której przedmiotem jest świadczenie rzeczowe przyznane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych....

Blog, Prawo pracy / 20.06.2018

W zakładzie pracy miała miejsce kontrola prawidłowości i rzetelności obliczania oraz odprowadzania składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Niestety przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości, w wyniku których zaniżono stosowne składki o łączną kwotę kilkudziesięciu tysięcy złotych. Pracodawca zastanawia się teraz, kto powinien zapłacić te zaległości do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Czy pracownik powinien partycypować w tym obowiązku zapłaty? Przecież składki na ubezpieczenie obciążają także pracownika. Przed udzieleniem odpowiedzi na te pytania należy przybliżyć obowiązujące w chwili obecnej przepisy prawa regulujące zasady odprowadzania składem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 4 §pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pracodawca jest płatnikiem składek w stosunku do pracowników i osób odbywających służbę zastępczą oraz jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna pozostająca z inną osobą fizyczną w stosunku prawnym uzasadniającym objęcie tej osoby ubezpieczeniami społecznymi, w tym z tytułu przebywania na urlopie wychowawczym albo pobierania zasiłku macierzyńskiego, z wyłączeniem osób, którym zasiłek macierzyński wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych każda osoba objęta obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi podlega zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, a obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych należy do płatnika składek. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenia emerytalne pracowników finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek. Zgodnie z art. 16 ust. 1b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenia rentowe osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, finansują z własnych środków, w wysokości 1,5% podstawy wymiaru ubezpieczeni i w wysokości 6,5% podstawy wymiaru płatnicy składek. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenie chorobowe pracowników podlegających temu ubezpieczeniu finansują w całości, z własnych środków, sami ubezpieczeni. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenie wypadkowe pracowników finansują w całości, z własnych środków, płatnicy składek. Zgodnie z art. 17 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe za ubezpieczonych będących pracownikami obliczają, rozliczają i przekazują co miesiąc do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w całości płatnicy składek. Płatnicy składek obliczają części składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe finansowane przez ubezpieczonych i po potrąceniu ich ze środków ubezpieczonych przekazują do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Mając powyższe przepisy na uwadze, należy wskazać, iż konsekwencje za nieprawidłowe pobieranie i odprowadzanie składek na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponosi płatnik, czyli pracodawca, który wypłaca pracownikom wynagrodzenie. Dotyczy to zarówno części składek opłacanych przez pracodawcę, jak i tych, które należy potrącić z wynagrodzenia pracownika. To do obowiązku płatnika składek należy potrącenie z wynagrodzenia pracownika stosownej części składki. Podmiotem zobowiązanym do zapłaty zaległych składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest płatnik tych składek, którym zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami jest pracodawca. Wszelkie obowiązki dotyczące obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek, a także potrącania z dochodów pracowników tych ich części, które są przez nich finansowane, spoczywają bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami jedynie na pracodawcy będącemu płatnikiem składek.  Pracownik co prawda podlega ubezpieczeniom, jednakże obowiązujące przepisy nie nakładają na niego żadnych obowiązków w zakresie rozliczania składek odprowadzanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe zasady mają także zastosowanie w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty składek powstał na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydanej w wyniku przeprowadzonej kontroli i dotyczy zaległych składem za okres przeszły. Pracodawca jako płatnik składek jest zatem zobowiązany do dokonania korekty dokumentacji rozliczeniowej oraz uiszczenia brakującej składki. Obowiązujące przepisy w takiej sytuacji nie uprawniają pracodawcy do żądania od pracowników zwrotu tej części składek, która winna być przez pracowników sfinansowana. W związku z brakiem przepisów regulujących taką sytuację prawną, należy sięgnąć do orzecznictwa Sądu Najwyższego. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego wydaną w sprawie o sygn. akt III PZP 6/13 w dniu 05 grudnia 2013 roku płatnik może domagać się od pracowników zwrotu opłaconej za nich części składek, którą powinni sami sfinansować na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. W takim wypadku pracownicy otrzymywali bowiem zawyżoną wypłatę – ich wynagrodzenie nie zostało pomniejszone o stosowną składkę na ubezpieczenie. Stan bezpodstawnego wzbogacenia pojawia się z chwilą zapłaty przez płatnika – pracodawcę - składek w interesie podatnika - pracownika. Jeżeli bezpodstawne wzbogacenie polegało na zaoszczędzeniu określonych wydatków (zapłaty składek), to zobowiązany do zwrotu nie może skutecznie bronić się zarzutem utraty lub zużycia tej korzyści w taki sposób, że nie jest już wzbogacony. Należy jednakże wskazać, iż z uwagi na to, że obowiązek zapłaty przez pracownika na rzecz pracodawcy składki w części obciążającej pracownika nie jest wprost uregulowany w przepisach prawa, ustalenie w zakresie obowiązku tej zapłaty może być każdorazowo przedmiotem rozważań sądu.  ...

Prawo cywilne / 28.10.2016

Ostatnio w praktyce mieliśmy do czynienia z roszczeniem małoletniego dziecka wobec jego rodzica. Rodzic, który jest zarazem głównym opiekunem dziecka, może w czasie wykonywania władzy rodzicielskiej, czyli do osiągnięcia pełnoletniości przez dziecko, występować do sądu z roszczeniami w imieniu dziecka, w tym przeciwko drugiemu rodzicowi. Co w sytuacji, gdy rodzic, bez względu na przyczyny, doprowadzi do przedawnienia roszczenia przysługującego dziecku.
Prawo pracy / 27.10.2016

W okresie wypowiedzenia pracodawca ma prawo narzucić pracownikowi wykorzystanie urlopu wypoczynkowego zarówno zaległego jak i bieżącego. Inaczej jest natomiast w razie zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. W takiej sytuacji pracownik musi wyrazić zgodę na urlop. Zgodnie z art. 167 (1) kodeksu pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodawca udzieli mu urlopu.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego oznacza to, że w okresie wypowiedzenia pracodawca ma  szczególne uprawnienie w zakresie jednostronnego wyznaczenia pracownikowi terminu urlopu. Pracodawca może udzielić pracownikowi w takiej sytuacji zarówno urlopu bieżącego, do którego pracownik nabył prawo w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, jak i urlopu zaległego.
Prawo pracy / 27.10.2016

Kodeks pracy nie reguluje w ogóle opcji przeniesienia jednego pracownika z jednego zakładu pracy do innego zakładu pracy. Kodeks pracy reguluje wyłącznie dwa rodzaje przejścia pracowników:
  1. na podstawie art. 23(1) kodeksu pracy przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę;
  2. na podstawie art. 42 par. 4 kodeksu pracy powierzenie pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika.
Prawo pracy / 27.10.2016

Zgodnie z art. 124 kodeksu pracy pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się:
  1. pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności,
  2. narzędzia i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu.
Prawo karne / 24.04.2016

W związku z licznymi pytaniami dotyczącymi sposobów zaskarżania wyroków, bądź też możliwościami działania w postępowaniu wykonawczym (po uprawomocnieniu się wyroku) spróbuje przybliżyć Państwu tą problematykę. Będzie ona podzielona na dwie części. W pierwszej części zajmiemy się postępowaniem w sprawach o wykroczenia. I Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia 1. Wyrok Sądu I instancji (nieprawomocny): Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia przewiduje 4 tryby postępowania: postępowanie zwyczajne, postępowanie przyśpieszone, postępowanie nakazowe i postępowanie mandatowe. Jako że postępowanie mandatowe omawiane było już wcześniej, zajmiemy się orzeczeniami kończącymi pozostałe tryby postępowania.
Prawo cywilne, Prawo gospodarcze / 08.03.2016

W związku z ogromnym zainteresowaniem, z jakim spotkały się działania firmy Park Partner Sp. z o.o. z siedzibą w Dąbrowie Górniczej poniżej przybliżymy problematykę związaną z używaniem blokad na koła przez prywatne podmioty oraz sposoby reakcji na te działania. Analizując kwestię Park Partner, należy rozpatrzyć problem w dwóch aspektach – podstawy prawnej na działania w/w przedsiębiorcy oraz legalności tychże działań. Odnosząc się do podstawy prawnej takiego działania przedsiębiorcy wskazać należy, iż najprawdopodobniej opiera on swoje działanie na treści art. 670 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej jako k.c.). Parkując na parkingu płatnym niestrzeżonym przystępujemy do umowy najmu miejsca parkingowego, z którą to wiąże się obowiązek zapłaty czynszu wynajmującemu. Dla zabezpieczenia czynszu oraz świadczeń dodatkowych, z którymi najemca zalega nie dłużej niż rok, wynajmującemu przysługuje ustawowe prawo zastawu na rzeczach wniesionych do przedmiotu najmu. Co prawda art. 829 k.p.c. ogranicza zbiór przedmiotów, które nie mogą być przedmiotem zastawu, to jednak pojazd mechaniczny, mimo, iż byłby przedmiotem niezbędnym do osobistej pracy zarobkowej dłużnika, może być przedmiotem zastawu.